Welke impact heeft de invoering van de verpleegkundig gestuurde triage op jou en je team? 

Verliep de overgang van medische naar verpleegkundig gestuurde triage makkelijk?

Dorien Demunter: "Vernieuwingen zijn nooit eenvoudig. Maar dankzij de motivatie, luisterbereidheid, communicatie en feedback van het hele team hebben we snel kunnen schakelen. De eerste week heb ik voornamelijk zelf, samen met enkele collega’s, de functie van triageverpleegkundige uitgevoerd om te zien wat goed en wat minder goed liep. Niet alleen om eventuele tekortkomingen te ontdekken, maar ook om reacties van collega’s te horen en snel aanpassingen te kunnen doorvoeren. Daardoor waren de ‘kinderziektes’ er al vrij snel uit. Het nieuwe project bracht wel veel meer veranderingen met zich mee dan je op het eerste gezicht zou denken." Verpleegkundig gestuurde triage gaat immers over veel meer dan patiëntenflow alleen. Ook op IT-vlak bijvoorbeeld waren er heel wat aanpassingen en overleg nodig. Het is een groeiproces geworden dat we samen met de collega’s en het diensthoofd hebben doorlopen en dat het hele team sterker heeft gemaakt".

 Je hebt er heel wat nieuwe verantwoordelijkheden bij gekregen? 

Dorien Demunter: "Laat ons zeggen dat mijn werk herverdeeld is. Mijn zorgtaken op onze dienst Urgentie beslaan nu nog steeds zo’n 60% van mijn werk. De overige 40% gaan naar de verdere opvolging en optimalisering van het triageproject. In die zin heb ik er een sturende en ondersteunende rol bijgekregen naar de collega’s toe. Dat is inderdaad een extra verantwoordelijkheid, maar voor een verpleegkundige is zoiets ook een mooie uitdaging. Ons uiteindelijke doel is immers acute patiënten sneller kwaliteitszorg aan te bieden. En daar slagen we beter in dan ooit. Waar we vroeger moesten wachten op de urgentie-arts om onderzoeken aan te vragen, kunnen we dat nu meteen zelf doen en winnen we veel kostbare tijd. Ik sta er gelukkig ook niet alleen voor. We hebben een fijn en uitgebreid team dat intussen al zo'n 33 verpleegkundigen telt.

Komt er veel stress kijken bij je job? 

Dorien Demunter: "Stress hoort nu eenmaal bij ons werk, dat vaak zware interventies en reanimaties op de dienst Urgentie omvat. Ook de prehospitaalzorg met de MUG is vaak pittig. Maar we zijn daarvoor opgeleid, we hebben de nodige ervaring en volgen permanent bijscholing. Het komt er voor ons vooral op aan kalm te blijven, overzicht en structuur te behouden en prioriteiten te stellen. Als je ’s avonds thuiskomt, giert de adrenaline weliswaar vaak nog door je lijf. Dat loslaten is niet altijd even gemakkelijk, we zijn nu eenmaal geen robots. Maar we hebben ook een fantastisch sterke ploeg achter ons en vinden veel steun bij elkaar. We praten veel over onze ervaringen en emoties. Ik heb me nog nooit alleen gevoeld in mijn job. Ook niet bij de opstart van het nieuwe triageproces. Aanvankelijk lieten we iedereen de overgang op zijn eigen manier maken. Maar dat werkte niet goed en dus beslisten we om onze collega’s stap voor stap individueel te begeleiden. Dat was niet altijd even gemakkelijk en het zorgde ook voor de nodige stress. Maar dankzij open communicatie, onderling vertrouwen en overleg met mijn medisch diensthoofd, hoofdverpleegkundige en de zorgmanager is het ons toch gelukt." 

We zien hier een tevreden Dorien? 

Dorien Demunter: "Ja, zeker! Maar ook daarin ben ik niet de enige. We zijn samen met onze directie, hoofdverpleegkundigen, de ondersteunende IT-dienst en alle collega’s aan dit project begonnen, we blijven het vol enthousiasme evalueren en bijsturen. Kortom, het is ONS project, dat we ook samen verder optimaliseren. Die spirit en ondersteuning houden ons recht op moeilijkere momenten. Bijvoorbeeld wanneer patiënten die langer moeten wachten dan anderen, het lastig krijgen. Wij weten dat we met de nieuwe aanpak samen ons uiterste best doen om iedereen zo goed en snel mogelijk te helpen. Ons motto ‘de juiste zorg op het juiste moment’ biedt ons zekerheid en houvast, ook in dergelijke omstandigheden.”